10490447337.8dd5717.b8a473926097450183a6dfb35c4cdcdb
Mijn rijdende sabbatical

Een enorme berg

De eerste dagen na het kopen van mijn bus voelde ik me zelfverzekerder dan ooit. De eerste stap was gezet, bij de volgende stappen kon ik gewoon de online handleidingen van verschillende Duitse en Amerikaanse bloggers volgen. Iedere ochtend keek ik door het raam of mijn bus er nog stond. Alsof hij elk moment, in mijn Groningse buitenwijk, gestolen kon worden. Ik ruimde de garage op, zocht al mijn vaders gereedschap uit en ging naar de bouwmarkt. De bus raakte ik met geen vinger aan.

Maar na een paar dagen kon ik ook niet meer om de bus zelf heen. Dus begon ik met stap één, zoals het internet voorschrijft: het strippen van de originele laadruimte. Ik opende mijn bus en keek wat er te strippen viel. Maar al gauw stuitte ik op tal van onduidelijkheden. Overal kwam ik kabels tegen, een tweede accu op een vreemde plek en een zwart apparaat met twee buizen dat tussen de stoelen geklemd zat. De laadvloer leek volledig vastgelijmd en er zaten rare schroeven zonder schroefkop in de zijpanelen.

De realiteit viel niet op te lossen met een paar uurtjes achter de computer zitten.

Langzaam drong het tot me door dat ik mezelf toch licht had overschat en dat de realiteit niet op te lossen viel met een paar uurtjes achter de computer zitten. Elke bus komt natuurlijk in zijn eigen versie, er is geen kant-en-klare handleiding voor te schrijven. Een enorme berg vol obstakels lag voor me, de top leek onzichtbaar. Die nacht lag ik wakker en de volgende dag keek ik niet of mijn bus er nog stond. Ik raakte ook mijn gereedschap niet meer aan – nee, ik bevroor.

Ik voelde me net Cheryl Strayed, de vrouw die een boek schreef over haar voettocht van drie maanden door Amerika. Theoretisch geheel voorbereid, maar praktisch nauwelijks, begon zij aan deze tocht. Met tien kilo water, en nog zeker tien kilo aan bagage zeulde zij de eerste dagen door het Californische landschap. Ook zij was bang. Ze was nota bene een vrouw midden in de wildernis, helemaal alleen op een paar beren en ratelslangen na. In haar boek schrijft ze over die angst. “Angst is voor een groot gedeelte een verhaal dat we onszelf vertellen, en ik besloot mezelf een ander verhaal te vertellen. Een verhaal over een sterke, moedige, en veilige vrouw.”

“Angst is voor een groot gedeelte een verhaal dat we onszelf vertellen.”

Cheryl Strayed

Haar beren en ratelslangen waren mijn standkachel en rare schroeven. Ik besloot mijzelf een ander verhaal te vertellen, een verhaal van een vrouw die best fouten mag maken, een vrouw die niet alles zelf hoeft te doen en een vrouw die erin slaagt haar camper te verbouwen. Dat verhaal bracht mij bij Lammert, nadat ik mijn moeder gevraagd had in haar netwerk naar handige mensen te zoeken.

“Ik durf nergens aan te zitten”, zei ik toen ik Lammert opbelde. “Ik ben bang dat ik alle airbags laat opengaan.” Uit de telefoon kwam een harde lach. “Je moet ook een beetje het avontuur aangaan, hé Lotte.” Ik was welkom op zaterdag, hij zou me helpen met de rare schroeven. Nog steeds voelde ik me een drenkeling, maar er was hulp onderweg.

Geschreven door Lotte Jonkman.
Met dank aan Anne Corré.
Lees vooral Wild van Cheryl Strayed en leer over de verhalen die je jezelf kunt wijsmaken.

Comments (7):

  1. Hans

    8 maart 2019 at 10:13

    Ja, is dan best wel hele uitdaging

    Beantwoorden
  2. Swen Mak

    8 maart 2019 at 18:46

    Leuk deze reis. Want eigenlijk is je reis al begonnen…

    Beantwoorden
  3. Francine Quittner

    9 maart 2019 at 19:00

    Ik word warm van je verhaal. Mooi Lotte, je bent een wijze vrouw

    Beantwoorden
  4. Rebecca

    12 maart 2019 at 14:18

    Gelukkig ben je nog steeds ook maar een mens, want na al die flitsende insta posts dacht ik dat je een superhuman was.

    Heerlijk geschreven weer en nog steeds/nu al een stoere reis

    Beantwoorden
  5. Henk

    2 mei 2019 at 04:42

    Ik heb in de jaren negentig van de vorige eeuw veel alleen rondgetrokken. En ik herken dit helemaal. Als je op jezelf bent aangewezen ben je ook de enige die jou de weg kan wijzen. Je op kan beuren als het tegenzit. En de enige die hulp kan vragen.
    Mooi om te lezen over dat besef en het besef dat jezelf anders zien ook andere resultaten oplevert. Een besef dat ik toen ook heb geleerd en dat me vaak van pas is gekomen in latere jaren. Succes en vooral veel plezier op je reis! (Een reis die begon op de dag dat je het idee kreeg!)
    Happy travels!

    Henk

    Beantwoorden
    • lottejonkman

      8 mei 2019 at 13:18

      Mooie reactie, bijzonder om te zien dat het nomadenbestaan van alle generaties is.

      Beantwoorden
      • Henk

        18 mei 2019 at 10:44

        Zeker, want ik heb het weer van mijn ouders. Die zijn ooit ook de wereld ingetrokken. Zonder nomaden waren we als mens nooit zo uitgespreid over de wereldbol denk ik. 😉

        Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *