10490447337.8dd5717.b8a473926097450183a6dfb35c4cdcdb
Mijn rijdende sabbatical

De weg van het water

November 2018. Toen de winter eindelijk zijn gezicht liet zien, besloot ik het roer om te gooien door mijn baan en huis in Rotterdam op te zeggen. Mijn vader was op dat moment terminaal ziek, stervende aan Alvleesklierkanker. Hij moedigde me aan om mijn gevoel te volgen. Als de dood voor de deur staat, word je met brute kracht de realiteit van ons bestaan in geworpen. Ik kon er gewoon niet meer om heen: de wetmatigheden, de controle die ik had verzonnen om mijn leven vorm te geven – het verdween als sneeuw voor de zon. Wat overbleef leek niets, en bleek liefde. Daarom besloot ik zoals mijn vader het zo mooi verwoordde, geïnspireerd door Lao Tse, de weg van het water te kiezen. “Ik beweeg mee.”

Noem me een typische millennial, maar ik had het idee dat door die filmpjes goed te bestuderen, ik het zo na kon doen.

Dat meebewegen begon met project camperbus. Al lange tijd had ik een fascinatie voor de YouTube-filmpjes van mensen die bestelbusjes ombouwen tot campertjes, waar ze vervolgens de wereld mee rond reizen. Noem me een typische millennial, maar ik had het idee dat door die filmpjes goed te bestuderen, ik het zo na kon doen. Dit bleek uiteraard later anders. Daarnaast had ik inmiddels 15 jaar achter een bureau versleten. Dus was het tijd om eens totaal iets anders te doen. Lekker met je handen werken, zoals wij kantoormensen dat noemen.

Zodoende verhuisde ik eind januari al mijn spulletjes naar mijn ouderlijk huis in Groningen en besloot ik op 29-jarige leeftijd bij mijn moeder in te trekken. Het huis met oneindig veel herinneringen, in elke kamer, elk meubelstuk, elk kastje dat je opentrekt. Het huis waar ik afgelopen half jaar elk weekend naar toe was gereisd om afscheid te nemen van de belangrijkste man in mijn leven. Het huis dat ik weer opnieuw moesten leren kennen.

De volgende ochtend stond ik met de rest van Nederland op en begon ik aan de zoektocht van een bus.

Daar zat ik bij mijn moeder op de bank, Heel Holland Bakt op de tv, mijn tienerkamer opnieuw ingericht, en de paniek overspoelde me. Alles opgezegd, werkloos, geen eigen huis – een droom lijkt altijd mooier in je hoofd. Ik dacht aan mijn vader en Lao Tse: “De weg is belangrijker dan het doel”. Aan deze woorden zal ik nog veel hebben komende tijd. De volgende ochtend stond ik met de rest van Nederland op en begon ik aan de zoektocht van een bus.

Geschreven door Lotte Jonkman
Met dank aan Anne Corré
Meer weten over taoïsme en het volgen van je eigen weg? Lees en bestudeer de Tao Te Ching.

Comments (12):

  1. Maaike

    19 februari 2019 at 08:11

    Heel mooi geschreven Lot, hartje

    Beantwoorden
  2. Floris

    24 februari 2019 at 16:28

    Heel mooi begin, zusje, ik kijk uit naar je avontuur

    Beantwoorden
  3. Pieter

    2 maart 2019 at 09:51

    Wat een mooie reis ben je aan begonnen. Ik ga je volgen en reis een stukje met je mee..

    Beantwoorden
  4. Ernest

    2 maart 2019 at 15:03

    Leuk om te lezen dit! Het steekt mij ook al erg lang om zo iets te ondernemem hou ons op de hoogte be like water (Bruce Lee))

    Beantwoorden
  5. Valentijn

    2 maart 2019 at 17:43

    Wat een mooi en prachtig avontuur ga je beleven! Geniet van de “weg”, ik ga je verhalen zeker lezen!

    Beantwoorden
  6. Martijn

    3 maart 2019 at 09:39

    Ontzettend stoer besluit. Met dit eerste verhaal heb je er een volger bij . Succes!

    Beantwoorden
  7. Marleen

    3 maart 2019 at 10:15

    Wow, heel dapper, Lot. En mooi geschreven, veel geluk met dit prachtige avontuur! Liefs

    Beantwoorden
  8. Daphne

    3 maart 2019 at 19:21

    via je oproep op linkedin jouw blog hier gevonden. Ik ga je met veel interesse volgen. Veel succes!

    Beantwoorden
  9. Wendy Mazer

    3 maart 2019 at 22:15

    Lot wat ben je stoer. Wat een avontuur. Het zal je hoogstwaarschijnlijk onbeschrijfelijk veel gaan brengen. Je zult jezelf vast tegen gaan komen op veel verschillende manieren, maar sowieso altijd met je papa in je hoofd, in je hart en in je gedachten. Ik ga je volgen. Kus en een knuffel

    Beantwoorden
  10. Kim Christiaansen

    4 maart 2019 at 22:25

    Wooow wat mooi en onwijs stoer dit lieve Lot! Ik ben fan. X!

    Beantwoorden
  11. Annemarie

    6 maart 2019 at 14:54

    Jij doet het dus gewoon wél. Super stoer! Ook al een aantal jaren een droom van mij, maar ik durf het toch niet aan (om allerlei redenen). Heb nu wel een sabbatical maar met andere ‘projecten’ dan project camperbus 🙂 Ik volg je graag op je weg!

    Beantwoorden
  12. gerrie

    14 april 2019 at 16:12

    lieve lotje,
    wat mooi en hart verwarmend geschreven, ook pijnlijk en verdrietig wat wij meemaken.
    jij verwoordt het, hoe mooi, de weg van het water.
    you are in me, i am in you

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *